İNSANLARIN ARASINDA DA YALNIZDIR İNSAN
Sevmek adeta düşünmenin yerini alır. Aşk geri kalan her şeyin tamamen unutulmasıdır. Beni kalbinde bir mühür gibi taşı, sevgi ölüm kadar güçlüdür. Belki de herkesten çok kendimi özledim.
BU İNCE BİR HAKİKATTİR NEYİ SEVERSEN O’SUN
Güvenilmek sevilmekten daha büyük bir iltifattır. İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu. Sevilme arzusu son yanılsamaydı Vazgeçip, özgür olmalıyım. Unutcam selam veren hoş suratları, yağmurda sığındığım boş durakları.
acı çektim, öğrendim, değiştim
Kırk cümle kuruyorsun ağzını açmadan vazgeçiyorsun. incinme değil bu insana olan inancını yitirme. Kendinden hiç söz etmemek, çok soylu bir ikiyüzlülüktür, hiç başvurmadım kendi yansımamı bekledim. İkinci yüzüme yüz çevirdim, ikinci yüzlerle karşılaştım.
boğuluyordum
O sırada bana yüzmeyi öğretmeye çalışmak doğru muydu? El uzatılması ihtiyacım iken, kendim yüzmeyi bilmeme rağmen eyleme geçemiyor iken ne içindi bu inat? Hep bir başıma olduğumu göstermek için mi? Oysa ki bir başına olmadığını bildiklerimi kendimden ötürü bilirdim.
ALINTILARLA ANLAT KENDİNİ
Derin hesaplar boşa gider de basit davranışlar işe yarar bazen. Biliyor musun sen hiç almadın gönlümü, hep ben affettim seni. Yara almamak için giydiğim zırhı taşımaktandı bütün yorgunluğum.
ben
Her şeyden bunalınca bir akşam üstü sana gelebilseydim.
Sır gibi sakladıgım ruhum 